O sentimento de xustiza para J.S. Mill consiste no desexo de castigar ou de vinganza. Este sentimento provoca nel un rexeitamento hacia calquera cousa que lle puidera resultar desagradable.
As persoas xustas rexeitan os danos causados á sociedade, aínda que ésta non resulte danada e non rexeitan un dano que se lles cause a elas persoalmente
Teorías contemporáneas da xustiza de J. Rawls
O obxectivo de J. Rawls é presentar unha concepción da xustiza que xeralice e leve a un nivel máis elevado de abstracción a coñecida teoría do contrato social. Ten que haber unhas normas orixinarias que amanen dun criterio de xustiza.As teorías de xustiza deben estar feitas por todos e pódese facer un criterio de carácter universal.
As teorías contemporáneas da xustiza de Adela Cortina
Según Adela Cortina o comunitarismo ético contemporáneo constitúe unha réplica ao liberalismo, producen efectos considerados como indesexables: individualismo insolidario, pérda de identidade cultural, etc.Os liberais descoidan e socavan os compromisos coa propia comunidade. O liberalismo minusvalora a vida política, contempla a asociación fundamentalmente da participación plena na comunidade, e ignora a importancia.A desigualdade xustificábase coas teorías de carácter divino, todos aqueles que tiñan riqueza, os pobres non o facían así.Hoxe en día a teoría do liberalismo non é aceptada. A xustiza é unha virtude reparadora das iguadades.Preténdese facer unha crítica do liberalismo.O liberalismo busca o benificio individual e non o ben en común. Non redistribúe a riqueza.Concibe a política como a defensa dos intereses individuales dalgué
O obxectivo de J. Rawls é presentar unha concepción da xustiza que xeralice e leve a un nivel máis elevado de abstracción a coñecida teoría do contrato social. Ten que haber unhas normas orixinarias que amanen dun criterio de xustiza.As teorías de xustiza deben estar feitas por todos e pódese facer un criterio de carácter universal.
As teorías contemporáneas da xustiza de Adela Cortina
Según Adela Cortina o comunitarismo ético contemporáneo constitúe unha réplica ao liberalismo, producen efectos considerados como indesexables: individualismo insolidario, pérda de identidade cultural, etc.Os liberais descoidan e socavan os compromisos coa propia comunidade. O liberalismo minusvalora a vida política, contempla a asociación fundamentalmente da participación plena na comunidade, e ignora a importancia.A desigualdade xustificábase coas teorías de carácter divino, todos aqueles que tiñan riqueza, os pobres non o facían así.Hoxe en día a teoría do liberalismo non é aceptada. A xustiza é unha virtude reparadora das iguadades.Preténdese facer unha crítica do liberalismo.O liberalismo busca o benificio individual e non o ben en común. Non redistribúe a riqueza.Concibe a política como a defensa dos intereses individuales dalgué
Preguntemos desde logo o que neste tempo entenden un inglés, un francés ou un habitante dos Estados Unidos de América pola palabra liberdade. Ela non é para cada un destes outra cousa que o dereito de non estar sometido máis cas leis, non poder ser detido, nin preso, nin morto, nin maltratado de ningún xeito, por efecto da vontade arbritaria de un ou moitos individuos, é o dereito de dicir a súa opinión de escoller a súa industria, de exercela, e dispoñer da súa propiedade, e aínda de abusar se se quere ir e vir a calquera parte sen necesidade de obter permiso, nin dar conta a ninguén dos seus motivos ou os seus pasos: é o dereito de reunirse con outros individuos, sexa para deliberar sobre os seus intereses, sexa para encher os días ou as horas da maneira máis conforme ás súas inclinacións e caprichos: é, en fin, para todos o dereito de influir ou na administración do goberno, ou no nombramento de algúns ou de todos os funcionarios, sexa por representación, por petición ou por consulta, que a autoridade está máis ou menos obrigada a tomar en consideración. Comparade entre tanto esta liberdade coa dos antigos.
Esta consistía en exercer colectiva pero directamente moitas partes da soberanía enteira; en deliberar na praza pública sobre a guerra e a paz, en concluir cos extranxeiros, tratados de alianza, en votar as leis, pronunciar as sentencias, examinar as contas, os actos, as xestións dos maxistrados, facelos comparecer ante todo o pobo, acusalos e condealos ou absolvelos. Pero, ao mesmo tempo que era todo isto o que os antigos chamaban liberdade, eles admitían como compatible con esta liberdade colectiva a suxeición completa do individuo á autoridade da multitude reunida. Non atoparedes neles case ningún dos beneficios e goces que vimos que formaban parte da liberdade nos pobos modernos. Todas as accións privadas estaban sometidas a unha severa vixiancia: nada se concedía á independencia individual nin baixo o concepto de opinións, nin no da industria, nin dos outros bens que indicamos. Nas cousas que nos parecen máis útiles, a autoridade do corpo social interpoñíase e mortificaba a vontade dos particulares. Terpandro non puido entre os espartanos engadir unha corda á súa lira sen que os éforos se disen por ofendidos. Aínda nas relacións domésticas máis ocultas tamén interveía a autoridade: un mozo lacedemonio non podía visitar libremente á súa nova esposa. (...)
Así, entre os antigos o individuo, soberán case habitualmente nos negocios públicos, era escravo en todas as súas relacións privadas. Como ciudadán decidía a paz e a guerra; como particular estaba limitado, observado e reprimido en todos os seus movementos; como porción do corpo colectivo cuestionaba, destituía, condeaba, despoxaba, desterraba e decidía a vida dos maxistrados ou dos seus superiores; pero como sometido ao corpo colectivo podía chegar tamén a ocasión de ser privado do seu estado, despoxado das súas dignidades, votado do territorio da república, e condeado a morte pola vontade discrecional do todo do que formaba parte.
Entre os modernos ao contrario, o individuo, independente na súa vida privada, non é soberán máis que en apariencia aínda nos Estados máis libres: a súa soberanía está restrinxida e case sempre suspensa; e se nalgunhas épocas fixas, pero raras, chega a exercer esta soberanía, faino rodeado de mil trabas e precaucións, e nunca maís que para abdicar dela. Constant, B., en Del espíritu de conquista ED. Tecnos, Madrid 1968, pp. 65-66
TEXTOS
TEXTO 1
Nunha comuna de 10 persoas decidiuse que o máis rico debería duplicar o capital dos demáis; isto é, dar a cada un unha cantidade igual á que tivese. Cando votaron contas, tralo reparto, viron que todo seguía exactamente igual que antes, salvo que o nome dos ricos e os pobres tiña cambiado, naturalmente, pero a distribución das fortunas era a mesma. O total da fortuna era de 1.023.000 euros.
-¿Cal era o reparto entre as dez persoas?
Pois como todos levan o dobre de diñeiro os máis pobres pasarían a ter máis diñeiro pero non tanto como os que eran os ricos porque xa que estes tamén o duplicaban, entonces ao lado dos ricos seguirían sendo pobres pero poderían defenderse con máis facilidade o ter unha cantidade maior de diñeiro. Outros que non serían nin ricos nin pobres pois poderíanse defender con máis facilidade que os primeiros pero non se poderían permitir os luxos dos últimos.
TEXTO 2
Se hai que repartir un pastel entre varios nenos, podense dar diversas razóns para unha distribución desigual. Un neno podería explicar que ten moita fame. Este é o chamado argumento da necesidade. Outro neno podería dicir que a nai prometeralle a metade da torta: o argumento dos dereitos adquiridos. Un terceiro podería argumentar que traballou para a nai: o argumento a favor do mérito no sentido máis estrito (rendemento). En cuarto lugar, un neno podería dicir que merece un anaco máis grande por ser o primoxénito. Esta razón equivale a dicir que ten previamente un valor maior. Todas son, chegado o caso, razóns relevantes. Se non se puidese dar unha razón relevante, só quedaría o reparto igualitario. Non só se debe poder dar unha razón, senón que esta ten que amosarse tamén como relevante. Se un neno dixera que merece o anaco máis grande porque ten os ollos azuis, esto sería rexeitado por irrelevante (a non ser que se recoñeceran premisas adicionais).
- ¿Que diferencia hai entre razón relevante e non relevante?
Falamos de razón relevante cando nos referimos a aquela razón que beneficia a un individuo dentro dun grupo de individuos facendo desigual o reparto e falamos de razón non relevante cando nos referimos a aquela na que todos os individuos adquiren a mesma cantidade nun reparto, é decir, un reparto igualitario e proporcional.
Nunha comuna de 10 persoas decidiuse que o máis rico debería duplicar o capital dos demáis; isto é, dar a cada un unha cantidade igual á que tivese. Cando votaron contas, tralo reparto, viron que todo seguía exactamente igual que antes, salvo que o nome dos ricos e os pobres tiña cambiado, naturalmente, pero a distribución das fortunas era a mesma. O total da fortuna era de 1.023.000 euros.
-¿Cal era o reparto entre as dez persoas?
Pois como todos levan o dobre de diñeiro os máis pobres pasarían a ter máis diñeiro pero non tanto como os que eran os ricos porque xa que estes tamén o duplicaban, entonces ao lado dos ricos seguirían sendo pobres pero poderían defenderse con máis facilidade o ter unha cantidade maior de diñeiro. Outros que non serían nin ricos nin pobres pois poderíanse defender con máis facilidade que os primeiros pero non se poderían permitir os luxos dos últimos.
TEXTO 2
Se hai que repartir un pastel entre varios nenos, podense dar diversas razóns para unha distribución desigual. Un neno podería explicar que ten moita fame. Este é o chamado argumento da necesidade. Outro neno podería dicir que a nai prometeralle a metade da torta: o argumento dos dereitos adquiridos. Un terceiro podería argumentar que traballou para a nai: o argumento a favor do mérito no sentido máis estrito (rendemento). En cuarto lugar, un neno podería dicir que merece un anaco máis grande por ser o primoxénito. Esta razón equivale a dicir que ten previamente un valor maior. Todas son, chegado o caso, razóns relevantes. Se non se puidese dar unha razón relevante, só quedaría o reparto igualitario. Non só se debe poder dar unha razón, senón que esta ten que amosarse tamén como relevante. Se un neno dixera que merece o anaco máis grande porque ten os ollos azuis, esto sería rexeitado por irrelevante (a non ser que se recoñeceran premisas adicionais).
- ¿Que diferencia hai entre razón relevante e non relevante?
Falamos de razón relevante cando nos referimos a aquela razón que beneficia a un individuo dentro dun grupo de individuos facendo desigual o reparto e falamos de razón non relevante cando nos referimos a aquela na que todos os individuos adquiren a mesma cantidade nun reparto, é decir, un reparto igualitario e proporcional.
teorias da xustiza segun J.S.MILL
O sentimento de xustiza para J.S. Mill consiste no desexo de castigar ou de vinganza. Este sentimento provoca nel un rexeitamento hacia calquera cousa que lle puidera resultar desagradable.
As persoas xustas rexeitan os danos causados á sociedade, aínda que ésta non resulte danada e non rexeitan un dano que se lles cause a elas persoalmente.
As persoas xustas rexeitan os danos causados á sociedade, aínda que ésta non resulte danada e non rexeitan un dano que se lles cause a elas persoalmente.
DEFINICION DE XUSTIZA DE J.S. MILL
DEFINICION DE XUSTIZA DE ARISTOTOLES.
Constant, B. intenta definir o concepto de liberdade dos dereitos da primeira xeración. Un home pode vivir en liberdade sen que se lle respecte ou salvagarda. Eses dereitos que veñen incluidos na primeira xeración.
A cidade existe se habitan nun mesmo territorio e contraen matrimonio entre si. Así xurdiron nas cidades relacións familiares, festas, etc. A decisión de vivir en común é amizade.
A cidade é a asociación de familias e aldeas para unha vida perfecta e autosuficiente.
A comunidade política ten por obxecto as boas intencións e non só a vida en común. Mediante a práctica de virtude hai un equilibrio entre os extremos. Entre o temerario e o cobarde existe o valor.
Todos os que discuten sobre os réximenes políticos falan só dunha parte do xusto. Toman a xustiza como eles creen. É difícil buscar unha xustiza que sea válida para todos.
DEFINICION DE XUSTIZA DE CONSTANT,B.
Constant, B. intenta definir o concepto de liberdade dos dereitos da primeira xeración. Un home pode vivir en liberdade sen que se lle respecte ou salvagarda. Eses dereitos que veñen incluidos na primeira xeración.
Os antigos consideraban que a liberdade era compatible a sumisión dun rei. Esta consistía en exercer colectiva pero directamente moitas partes da soberanía enteira; en deliberar na praza pública sobre a guerra e a paz, etc. Nas cousas que nos parecen máis útiles, a autoridade do corpo social interpoñíase e mortificaba a vontade dos particulares. Aínda nas relacións domésticas máis ocultas tamén interveía a autoridade: un mozo lacedemonio non podía visitar libremente á súa nova esposa. Refírese á falta de liberdade individual. Hai ideas que postulan a subxección do individuo ó Estado. En teorías do nacionalismo ou do fascismo os dereitos individuais quedan subordinados ó interés do Estado. En resumo todos os totalitaristas.
O totalitarismo nacional subordina todo á patria respecto ós dereitos.
Entre os modernos ó contrario o individuo independente na súa vida privada non é soberán máis ca en apariencia aínda nos Estados máis libres: a súa soberanía está restrinxida e case sempre suspensa; e se nalgunhas épocas fixas, pero raras, chega a exercer esta soberanía, faino rodeado de mil trabas e precaucións, e nunca máis que para abdicar dela.
Neste párrafo critica que sin liberdade individual non hai xustiza e un doctrinario do liberalismo fundamentalmente do século XIX criticaba os sistemas absolutos de obediencia cara os soberanos ou un rei no século XXI, dun individuo ou cara un Estado, patria os dereitos estarían subestionados a un Estado.
Neste texto non aparecen os dereitos da segunda xeración que amanaban no movemento obreiro, nin os da terceira xeración que parte da revolución dos anos 60 e o máis importante é o da igualdade.
RECLAMACIÓN:
MODELO RECLAMACIÓN
D./Dª. DAVID CAGIDE PRESAS
D.N.I.44022922J
COMO PEATON SÍNTOME AGREDIDO POR ESTE PILOTO SUICIDA QUE FAI DIVERSAS INCORRECCIÓNS:
Fundamentos de la reclamación:
EN BASE Ó ARÍCULO Nº3 DA CONSTITUCIÓN DE DEREITOS DO CIDADÁN RECLAMO A POLICIA LOCAL CONTROLE MÁIS ÓS CICLOMOTORES XA QUE ANDAN A GRANDES VELOCIDADES POLO CENTRO DA LOCALIDADE POLO QUE POÑEN EN PERIGO ÓS PEATÓNS QUE CAMIÑAMOS POLA BEIRARRÚA.UN CLARO EXEMPLO DESTA SITUACIÓN NA QUE NOS ENCONTRAMOS FOI A MULTA DO DOMINGO NA QUE SANCIONARON A M.B.M. POR FACER DIVERSAS MANIOBRAS NAS CALES POÑIA EN PERIGO A TODA A CIUDADANÍA.ESPERO QUE TOMEN MEDIDAS ADECUADAS O MÁIS PRONTO POSIBLE.
Documentación justificativa:
ESTE DOCUMENTO.
En LALÍN a 16 de MAIO de 2007
Fdo.. DAVID DFHG
SR. DIRECTOR GENERAL DE TRÁFICO DE LALÍN
martes, 22 de abril de 2008
teorias da xustiza
O sentimento de xustiza para J.S. Mill consiste no desexo de castigar ou de vinganza. Este sentimento provoca nel un rexeitamento hacia calquera cousa que lle puidera resultar desagradable.
As persoas xustas rexeitan os danos causados á sociedade, aínda que ésta non resulte danada e non rexeitan un dano que se lles cause a elas persoalmente.
As persoas xustas rexeitan os danos causados á sociedade, aínda que ésta non resulte danada e non rexeitan un dano que se lles cause a elas persoalmente.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario